Vanmorgen luisterde ik in de auto naar het muzieknummer ‘God shaped hole’ van de christelijke rockband Plumb. Het nummer gaat over het idee dat God bij ieder mens een soort ‘gat’ geschapen heeft in de ziel. Een interessante gedachte. Is het mogelijk dat God de mens op deze ‘defecte’ manier gemaakt heeft?

Iedere mening heeft een andere gezichtspunt
En ieder gezichtspunt heeft haar waarde
Maar het komt uiteindelijk neer op geloven
Dat is de manier waarop ik er naar kijk

Je kan zeggen dat liefde niet goddelijk is
Je kan zeggen dat het leven niet voor altijd duurt
“Alles wat er is hebben we hier”
Maar ik geloof dat niet

Er is een door God geschapen gat in ons allemaal
En een rusteloze ziel is zoekende
Er is een door God geschapen gat in ons allemaal
En het is een leegte die alleen Hij kan vullen

Is de wereld grijs zonder dieper verlangen?
En draagt het een schaduw van cynisme?
En heb jij ooit wel eens een gevoel
dat er iets in je leven mist?

Dat is tenminste de manier waarop ik er naar kijk…
(God shaped hole, Plumb)

De strekking van de tekst van dit lied is afkomstig van Augustinus. Dit was een invloedrijke persoon binnen het christelijke geloof in de 5e eeuw na Christus. Hij stelde dat ieder mens zo geschapen is door God dat deze zonder God niet compleet is. In de ziel van ieder mens zit een gat waar God als een puzzelstukje in zou passen.

Niet compleet?
Wanneer je deze gedachte op je in laat werken moet je misschien wel concluderen dat God de mens niet compleet gemaakt heeft. En dat lijkt vreemd. Staat er in de Bijbel niet dat alles goed was toen God de aarde schiep? Wanneer we over een ontbrekend puzzelstukje of gat in onze ziel spreken zullen wij dat eerder een defect noemen. Blijkbaar ziet God dat anders.

Maar wat is goed?
Toen God de mens schiep had Hij blijkbaar iets anders voor ogen. Het gat dat Hij in de mens schiep had een doel. Het is namelijk alleen mogelijk om samen te leven als er ruimte is bij de ander. God maakte de mens met een ‘gat’ dat Hij alleen als passend puzzelstuk kan vullen.

Onrust
In de bovenstaande liedtekst wordt gesteld dat ieder mens op zoek is naar rust. En dat deze rust alleen echt ontstaat als ons ‘gat’ wordt opgevuld door God zelf. Dat zou betekenen dat de oorzaak van een gevoel van onrust bij mensen hiermee verklaard kan worden. Is er een relatie tussen een groeiende onrust bij mensen en een afnemend aantal mensen die in God geloven?

Waar wordt u rustig van?
Ik wil voorzichtig zijn met het geven van een antwoord op zo’n grote vraag. Laten we het maar dicht bij onszelf houden. Ervaart u wel eens onrust? En zo ja, waar wordt u dan rustig van? Heeft u wel eens het idee of het gevoel in uw leven dat u iets mist? En wat zou dat dan zijn?

De conclusie die in de liedtekst getrokken wordt is dat het door God geschapen gat in de mens daar een antwoord op is. En dat dit verder alles met geloven te maken heeft. Dit betekent niet dat God zomaar als een rustgevende pleister overal op te plakken is. Het gaat om iets groters. Het gaat om te ontdekken wie je als mens echt bent. Dat je als mens bedoeld bent om samen met God te leven. Dan ben je als mens compleet. Dat is tenminste de manier waarop ik er naar kijk…